Leefmuseum

Het begrip Leefmuseum is ontstaan vanuit het idee om een plek te creeren waar mensen samen kunnen komen om zich op een creatieve manier te ontwikkelen.
Zonder dit van elkaar te weten gaven wij (Hans de Waal en Saskia Humbs) al decennia lang vorm aan het begrip leefmuseum in ons eigen huis.

Toen wij elkaar in 2018 leerden kennen ging het balletje wat harder rollen en vandaag (21 juni 2019) hebben we 'm ingekopt.

Want datgene waar het Leefmuseum heen leidt of ontwikkelt is Levenskunst.

Wij zijn (en voelen ons) allebei Levenskunstenaar en willen jou graag helpen dat ook te zijn en/of samen met jou levenskunstervaringen te creeren.

zaterdag 10 augustus 2019

Aan de weg aan het timmeren

Soms krijgen dingen of gezegdes ineens een heel andere betekenenis. Omdat je ze ineens in een ander perspectief ziet. Zo ook daarnet.

Ik dacht dus aan het gezegde 'aan de weg aan het timmeren'.
En ineens viel het kwartje.

Dat is wat ik jaren heb gedaan.
Terwijl het leek alsof ik zomaar wat deed, heb ik vaak onbewust toch de steentjes gelegd ( en aan mijn weg getimmerd, geschaafd en geschroefd), zit ik nu daardoor echt wel op mijn padje en ben ik en kom ik waar ik wezen wil/ moet.

Je kunt dus echt aan jouw weg timmeren.
En zorgen voor een stevige ondergrond zodat je weg niet ineens inzakt bij wat noodweer. Ofzo.
Je kunt zorgen voor een sterke fundering en daarop een weg maken die soepel en lekker loopt.

En ja... ook op dit heerlijke weggetje kom ik nog steeds opstakels tegen.
Omdat ik tijdens het aan de weg timmeren ook wel eens niet zo handige dingen heb gedaan of omdat ik soms misschien niet wist hoe ik kon werken aan een stevige fundering.

Gelukkig durf ik nu de hulp van de juiste personen in te schakelen en luister ik ook naar hun advies.
(met name dank aan mijn lieve Hans, mijn vader en moeder, Linda, maar tegenwoordig ook mijn zus en haar gezin. En ja ... ook mijn hondje Tobi geeft me soms de juiste richting aan)
O.a. dankzij deze hulp (want er zijn nog veel meer lieve mensen die veel voor me betekenen) ervaar ik het nu niet meer alsof ik mijn pad alleen moet bewandelen.
Ook als ik struikel zijn ze er.

En ik hoop er nu en in de toekomst ook te kunnen zijn voor hen die struikelen op hun pad.

Maar... en dat heb ik de afgelopen dagen geleerd.... sommige mensen kruisen je pad of lopen even mee. Maar anderen zijn onderdeel van je voornaamste pad. En daar zit wel een groot verschil in.

Iedereen is belangrijk. En alles is één.
Maar soms moet je keuzes maken.

En gister heb ik een goeie keuze gemaakt.
Door eindelijk eens echt voor mijZelf te kiezen.

En dat gaf de broodnodige rust.

En daardoor is vandaag een fantastische dag geworden.
Waarin ik bloemetjes heb geplukt, heb gechild met Tobi, fijne contacten met familie heb gehad en waarin ik voor het eerst in atelier Joy ben geweest. (Een wonder weer op mijn pad.)

Daarover later meer....

En ... vandaag is ook de dag waarop ik op afstand van mijn mannetje vier dat we al zeker een jaar
een soort sprookjesachtige relatie hebben.
Want echt... sinds jij in mijn leven bent lieve Hans, is (bijna :-) elke dag een sprookje.

Ik hoop dat jij 'm ook zo uitlegt als ik doe.

Want ik had ooit een vriend die altijd grapte in gezelschap:
'Mijn leven is net een sprookje, want elke keer als ik thuis kom zit die heks op de bank'.

En dat was ook best humor.

Maar om jouw humor lach ik niet als een boer met kiespijn.
Om en met jou lach ik vanuit mijn tenen en oprecht.
Om en met jou bulder ik soms van het lachen.
Om en met jou schaterlach ik.
Ja met jou is het echt pret.
Met jou is het Leven fijn.

Lieve lieveling en andere eventuele meelezers....,

ik ga nu afsluiten omdat ik heb geschreven wat ik kwijt wilde.

Ik plaats nog wel een foto van vorig jaar rond deze tijd.
Omdat ie zo mooi was...

Maar nu is het (zoals ik vandaag op fb schreef) ook nog steeds mooi.
Anders. Rustiger. Maar nog steeds bevredigend.

En dat houden we lekker zo!

Verder timmerend aan de weggetjes die voor ons liggen.
Op een bevredigende manier;-)

x

1 opmerking: