zaterdag 25 januari 2020

He ga je mee?

Wil je mee?

- Waar naar toe?

Naar Nowhere'sland?

- Waar ligt dat dan?

Hier! We zijn er al.

Waarom vraag je dan of ik mee wil?
Ik dacht dat we op reis gingen...

-Dat doen we ook!

Ik snap het niet. Om op reis te gaan moet je toch vertrekken en ergens naar toe gaan?

- Je kan ook reizen in je hoofd

Ja, dat weet ik maar al te goed. Maar ik heb genoeg van al die reizen in mijn hoofd. Ik wil nu wel eens echt ergens naar toe weer; dingen meemaken, mensen ontmoeten, vreemde geuren ruiken, rare dingen eten, genieten van andere gebouwen, andere luchten, zwemmen in andere meren en zeeen, 
Ik wil weg!

- Waar naar toe?

Naar nowheresland voor mijn part. Als het maar ergens anders is dan dit hol.

- Waarom doe je dat dan niet?

Wat niet?

- Waarom verlaat je 'dit hol' dan niet?

(steekt peuk op)
Omdat ik het eigenlijk allemaal wel best vind
(en blaast vermoeid en ongeinteresseerd uit)

De kachel stopt met tikken

- Weet je wat je nu aan het doen bent?

Ja

- Wat dan?

Een of ander schijtverhaal aan het tikken. Waar niemand op zit te wachten. Omdat ik niemand anders heb om tegen te praten. Of niemand heb die naar me luistert.

- Vertel je wel eens je verhaal aan anderen?

Ik probeer het. Maar er lijkt nooit iemand geinteresseerd. Er is nooit iemand die doorvraagt (behalve Hans) en/of het lijkt te boeien wat ik te zeggen heb.

huilie huilie.

Het is godverdomme verrot om hele dagen alleen in huis te zijn, niks de moeite waard te vinden om te doen, te dromen van mooie dingen die toch nooit lijken te komen. En als het (lees hij) wel komt, dan is ie na een paar dagen weer weg.
Klotezooi

(steekt peuk weer aan)

- Wat ben je nu aan het doen denk je?

Een stuk aan het schrijven.
Een monoloog dat tegelijkertijd een dialoog is.
Je zou kunnen zeggen dat ik een schyzofrene persoonlijkheid aan het ontwikkelen ben.

Maar daar pas ik voor.
Passen wij voor:-)

- Best grappig

Ja! Zeker ja! Want dat hele psychiatrische gelul komt me zo mijn strot uit. Dat hele aangepaste, zachte, alsmaar met elkaar rekening houdende gezever ook.

En daarin ben ik inderdaad schyzotypisch.
Want enerzijds verlang ik naar een paradijs op aarde waarin alles goed is. Pais en vree.

En anderszijds kan de boel wat mij betreft ontploffen. Dat er helemaal niks meer is. Eeuwige rust.

Dikke lul. Drie bier.

See you in hell pal.

Halleluja praise the Lord...lol

(kucht)

Wat een klucht

Zo... peuk is uit.

En daar kwam dan weer die olifant met die grote fluit.

Een olifant heeft gelukkig toch de grootste.

- o o ... we zijn er weer.

Ja!

We zijn weer aangekomen op het punt dat ik zo begeer...
daar is ie weer, daar is ie weer.

Bruintje de beer... met zijn oorsmeer
die ging te keer
daar bij dat meer
op een gegeven moment deed t zeer
en wilde ie niet meer

(laat scheet)

(en moet weer lachen)

- Ja hoor... we zijn er weer!

Ja!

Vermoeiend!

- Ja!

(moet lachen)

- Zenuwlachje?

Misschien

- Wil je stemmen horen?

Nee hoor, dankje

- Wat wil je dan?

Een peuk!

- Weer al?

Ja!

- Ga je het ook doen?

Dat weet ik nog niet.

(laat scheet)

(en moet bijna lachen)

(en neemt blikje cola)

(en draait shagje)

(en draait zich bijna om in d'r graf van de lucht)

- Wil je nou echt dat paradijs op aarde of liever de hel op aarde?

Liever de hemel!

Echt?

(na enige twijfel)

Ja!

(en probeert shagje af te draaien)

(kachel stopt weer met ruisen)



Honderd uur later......

Shagje is af.

En zit in mond. Hemel op aarde is weer daar!

dinsdag 21 januari 2020

Uit de kast

G.rafzerk, Allen Carr, poeziealbums, postkaartjes, liefdesbrieven, foto's vanaf mijn geboorte tot ergens in het digitale tijdperk (en foto's afdrukken niet meer zo nodig leek), agenda's vanaf de brugklas, oud lesmateriaal, kunst, fotografie, cultuur, sprookjes, religie, hulpverlening en nog wat aanverwante zaken kwamen vandaag in boekvorm of anderszins op papier uit de kast.

The coming out van mijn verzameling papier-papperassen gedurende mijn leven.

In één avond heb ik alle opgedane info, ervaringen en herinneringen uit het verleden
in woord, geschrift en beeld op papier (vanaf het begin van mijn leven) met een paar handbewegingen voor mijn voeten op de grond gepleurd.
Ineens ligt heel mijn leven in papiervorm voor mijn voeten.... best een rare gewaarwording.

En alle tekeningen vanaf dat ik een eerste kras ergens op zette, staan in een grote doos in de gang. Vorige week net meegenomen, Gekregen van mijn moeder.

Het is nu 4.28 uur en ik heb nog niet geslapen.
Too much imput I guess...

Een overload aan data, aan content.... in mijn kop.

De opgedane info, ervaringen en herinneringen uit het verleden willen een ander plekje krijgen... een vervolg... een completer verhaal worden.

En langs deze weg gaat dat gebeuren.

Via deze blog. En/of toekomstige blogs.
En wie het leuk vindt...of juist irritant...of stom...lees lekker mee :-) Aangenaam! En welcome in mijn gedachtengang en belevingswereld. Soms!

En via de weg in de stoffelijke werkelijkheid.
Dat wil zeggen: Ik zal de komende dag/dagen mijn kast fysiek en qua materie moeten herschikken... wat kan weg en wat blijft? Wat is belangrijk om te bewaren en wat neem ik mee hier en nu de toekomst in? En wat van al die vellen, schriften, losse blaadjes, mappen die al zo vaak door mijn handen zijn gegaan tijdens andere pogingen tot opruimbeurten en verhuizingen etc. laat ik los
(brrr... voel beetje jeuk opkomen... sorry)... in de container van
''het oud papier''?

Pffff....
De stoffelijke werkelijkheid!
Nu ik dat zo lees roept dat al zo veel vragen, tegensputteringen in mijzelf en contradicties in mijn gedachten op. Maar dat ter zijde.

De mens die niet zoveel nadenkt wijdt aan dit gebeuren waarschijnlijk geen hele blog... en plaatst het ook niet op facebook... of rept er on line met geen woord over...
Hooguit een whatsappje naar iemand anders:
 'geen tijd, ben aan het opruimen'.

En dat is het!

Ik ben aan het opruimen.

Mijn kast.
Mijn huis
Mijn 'werk'plek ''Leefmuseum Vlissingen'.

Mijn denkwijze aan het opschonen.
Mijn leven opnieuw aan het inrichten
MijZelf opnieuw aan 't kneden en vormgeven

En ik hoop er lekker 'clean', soepel en ontspannen uit te komen...

...een opgeruimde persoonlijkheid....

.... die een mooie toekomst te wachten staat, waarin ik van MeZelf en Anderen blijf houden en van het Leven geniet...
in een wereld die door Anderen ook als zeer prettig ervaren wordt.

Een liefdevol mens Zijn en uiteindelijk ook zo deze ''aard-rol''
(niet te verwarren met aard-drol of aard-trol:-) verlaten !

Dat is nog es uit de kast :-)

En P.S. Stiekem wil ik soms ook i.p.v. 's nachts zo'n verhaaltje als dit zitten typen gewoon overdag een kort appje doen als in
'nope,,, geen tijd... ben aan het opruimen'

Nouja... da's ook weer niet helemaal waar.... #@$%&*???

Afijn...

Met een latte uit een zakje, net vers gezet,
sluit ik dan maar om 5.44 af met een toast:

Agge ma leut et en akke tuute majiethe
Le chaim!

                           
                              processing...
                                      somewhere in between
             
                                  imperfect perfect as well

vrijdag 1 november 2019

Show your hope

                                             Vlissingen, 31 oktober 2019

Vergeet niet dat alle uitdagingen die eenheid in de weg staan,
net zo sterk zijn
als jouw vermogen om ze te overwinnen.

( moeder aarde dagkaart "wervelende regenboog"




De uitdaging waar ik op dit moment voor sta is de afgelopen dagen intergreren in een kloppend verhaal met passende foto's.

maandag vertrokken met trein
leefmuseum Eindhoven
's avonds Mik

dinsdag
vader Hans
Catharinakerk Eindhoven
centrum
vader Hans
Aqeel
uitbarsting
gesprek over dat het veel is,ook al lijkt dat niet zo
behoefte om meer te praten, me meer te laten kennen
lekker bij mijn ventje geslapen

woensdag
morningsessions
tekst workshop geschreven
foto bij tekst gemaakt
en doorgestuurd naar Kust
met Aqeel en Hans naar inkijkmuseum

  donderdag
samen wakker worden
jumbo
met trein naar huis
Charlotte >>> kleedkamer superschoon, veel weggegooid
blij dat het opruimen van mijn huis begonnen is.

blij met deze avond.
dat ik veel Abraham Hicks heb geluisterd
en foto's heb bewerkt.
en nu dit zit te doen.

Nu
Hans in mijn gedachten
hoop dat hij lekker ligt te slapen
en geen andere stomme dingen doet met zijn dronken kop

Verlangen
rockets of desire

Show your hope

Showing my hope

liefdevol samen zijn

en op reis met zijn allen
in een busje
de wereld over

en zien dat het goed was en is

overal

voor iedereen


... die Wil!!!


Met de groeten van Wil Geluk

P.S. Uitdaging qua kloppend verhaal niet helemaal gelukt.
Maar de kern is er wel uitgekomen:


Idee voor concept schildercreatie 'Show your hope'



woensdag 23 oktober 2019

Een schone lei

Het is 23 oktober 2019 13.27 uur en ik voel weer een blogje opkomen :-)

Tijdens het uitblazen van de rook van mijn shagje, bedenk ik me - zoals meestal als ik zo'n verhaaltje voel oppoppen- dat ik geen flauw idee heb waar te beginnen, waar te eindigen ... om over de inhoud maar te zwijgen.

Maar... dat de blog eraan zit te komen... dat is een feit.
Want ik herken deze vibe maar al te goed.

Er moet iets uit. Iets van mij moet de wereld in.
Al is het w.s. een virtuele wereld die wellicht een enkeling zal lezen.

Maar iets in mij verlangt er naar dit verhaal - wat nog geen vorm heeft gekregen in mij- te delen.

Een verhaal met een kop, midden en staart.

Het is momenteel een grote brei in mij.

Flarden en slepende zaken wisselen zich af in mijn hoofd en mijn gemoed.

Maar de kern van alle gedachtenspinsels kan als ''ontwikkeling'' worden genoemd.

Ik wil me verder ontwikkelen.

Maar ik weet niet hoe.

Mezelf verder ontwikkelen als levenskunstenares.

Dat brengt me bij de vraag wat het voor mij inhoudt om levenskunst te verstaan.

En het antwoord wat in me opkomt is:
Iemand die op een bevredigende manier omgaat met dat wat zich aandient in het Leven.

Door dit te doen (ik voel onrust- maar weet niet waarom- en door op onderzoek uit te gaan naar de oorzaak of de oplossing van die onrust- door nu deze blog te gaan schrijven, ebt de onrust al wat weg... en krijg ik een prettig gevoel omdat ik het fijn vindt om hier mee bezig te zijn) bied ik het probleem van daarstraks het hoofd en voel ik me lichter.

Zooooo.... dat is snel.
13.49

Dat wat ik voor aanvang van deze blog ervaarde (onduidelijkheid, zwaarte, stress en door de bomen het bos niet meer zien) is weg.
Door deze kleine interventie van even 20 minuten uit mijn hoofd (lees: mijn piekermodus) te gaan.
D.w.z. ik zit enigszins nog wel in mijn hoofd. Want ik denk nog steeds na. Maar door mijn verhaal te vertellen, aan een mogelijke luisteraar/lezer en het daarmee naar buiten te brengen, schep ik duidelijkheid in mijn hoofd. En rust in mijn gemoed.
Door het te delen met iets of iemand buiten meZelf.

Dus bij deze dank... denkbeeldige lezer... dat ik dit met jou mocht delen.
Dank dat jij er bent denkbeeldige lezer/ geduldige luisteraar... op momenten dat ik even met mijzelf omhoog zit en bang ben te verzanden in mijn eigen misere-gedachten.
Dank dat ik door jou mijn eigen problemen mag oplossen.

https://www.youtube.com/watch?v=Im5RWZif5lo

Zo....voor zover de kop en het midden.

Nu het staartje:

Ik ben trots.
Trots dat ik meZelf uit de niet gewenste situatie van daarnet hen kunnen handelen. Met behulp van jou!

En ik wens jou dat ook.
Dat je de dingen die zich aandienen kunt handelen.

Met jeZelf, met elkaar. Voor jeZelf, voor elkaar.

Want we zijn er voor elkaar, voor elkaar... om te helpen niewaar?





donderdag 26 september 2019

tobi happy or not tobi happy

Dit was qua interacties de meest heftige dag ever.
Ik wil geen ouwe koeien uit de sloot halen en ook niet alles herhalen wat er vandaag is gebeurd en gezegd en gedaan. Dus dat doe ik dan ook niet.

Maar in het kort komt het er op neer dat heel oud zeer en oude patronen zijn doorbroken.
En dat ik voor geluk heb gekozen. Voor mijn geluk op de eerste plaats.
En mijn geluk bestaat uit anderen helpen ook gelukkig te Zijn... indien gewenst 
(Op een gedeelde eerste plaats :-)

En weet je wat?

Mijn droomhuis blijft mijn droomhuis.

Want doordat ik mijn dromen najoeg, zat ik vanmorgen bij de hypotheekshop in Oost-Souburg en las daar in een boekje:

''Het gaat er bij ruzies niet om wie er als eerste begonnen is, maar wie het als eerste bijlegt'.

En omdat ik echt maar dan ook echt voor geluk kies, heb ik oprecht mijn excuses aangeboden aan mijn vader en moeder voor alles wat ik heb fout gedaan, voor alle lelijke dingen die ik gezegd heb (ook al meende ik ze op dat moment wel) en mijn excuses werd aanvaard.

En daarmee is er een nieuw begin.

We beginnen met een schone lei.











dinsdag 24 september 2019

Home sweet home

Gister is Hans, na een supersamenzijn weer vertrokken naar Eindhoven. Ik dacht dat ik het heel moeilijk zou hebben om weer in mijn eentje te Zijn. Maar dat viel gelukkig mee. 's Avonds laat besloot ik weer een moodboard te gaan maken m.b.t. mijn wensen. Dat resulteerde in een tekening met daarop mijn droomhuis en daarrond steekwoorden.
En ik ben manieren gaan bedenken om mijn droomhuis dichterbij te halen door te gaan fantaseren.

En nu, vandaag, heb ik via internet berekend wat ik maximaal zou kunnen lenen. Dat blijkt lang niet genoeg te zijn om het huis te kunnen kopen.

Maar... ik leg me er nog niet bij neer.
En straks of morgen ga ik langs een hyptheekadviseur om me verder te laten informeren w.b. mijn mogelijkheden.

Ik verwacht wonderen.

Nu of later.

En ik doe mijn best om het voor elkaar te krijgen.
Maar als het niet zo mag zijn, dan zal ik ook weten waarom vermoed ik.

In ieder geval is het zo dat ik ook heel content ben met dit huis in de Glacisstraat.
En daar kan ik ook, zoals het er nu uit ziet, nog heel lang en heel prettig wonen.

Maar het droomhuis biedt me in mijn optiek zoveel meer kansen en mogelijkheden. Ook om mijn eigen inkomen te kunnen gaan verdienen.
En daarbij is het gewoon echt een dikke vette upgrade die ik echt graag verwezenlijkt zie.
Zo'n gaaf huis op zo'n fijn plekje.

Maar... het allerbelangrijkste voor mij is dat ik mijn leven continueer zoals ik de laatste tijd doe.Lekker op het gemakje, in vrijheid, zonder al te veel stress, met vreugde en trouw aan meZelf.
Soms alleen en soms samen.

Whoop whoop... ik ben geloof ik gewoon echt verliefd op dit huis.
Maar... alleen als het voor mij, Hans en Tobi 'meant to be' is, gaat t 'm worden.
Want ons welzijn en onze innerlijke gemoedstoestand en liefde voor elkaar is richtingbepalend.

Maar... whoop whoop whoop... ik hoop echt zo dat we de kerst al daar kunnen vieren.

===================

Dat was gisteren.
Vandaag is een heel andere dag.
Tot nu toe.

Want het ging ff helemaal niet lekker vanmiddag (toen ik de hierboven getypte drie regels schreef).
Inmiddels is het tegen eenen 's nachts.
Ik zat te malen en te piekeren. En binnen mijn sociale kringetje frustreerde me een en ander, om het nog zacht uit te drukken, enorm.
Ik haalde mezelf omlaag, dacht allerlei slechte dingen over mij en mijn familie en ander naasten.
En in een soort van vlaag van helderheid in mijn verwarde toestand. besloot ik Hans te bellen.
Die mij weer terug bracht in rust, humor en helderheid.

En ik kon weer verder.

Voor eventjes.

Want even later gebeurde eigenlijk weer hetzelfde.
Dat wat ik had gedaan en wat er op mijn programma stond en wat er in mijn hoofd zich allemaal afspeelde werd me weer even te veel.

En weer heb ik hulp ingeroepen.
Dit keer door naar Linda te bellen. (Hans kan veel hebben maar twee keer op een dag mijn sores bij hem neerleggen vond ik te ver gaan... dit zegt overigens wel iets over mijn moeite met om hulp vragen... maargoed dat ter zijde).

De nood was minder hoog dat de eerste keer dat ik een hulplijntje inschakelde.
Maar niet minder noodzakelijk en niet minder fijn.

Want ook deze keer ervaardde ik het als heel prettig.
Om mijn verhaal te kunnen doen.
Dat op zich al is al heel lekker.
Om even tegen een ander te kunnen spuien, te horen wat een ander erover denkt etc.
Kortom gewoon even een gesprekje te hebben als het nodig is.

Ik ken dat niet.
Niet meer.
Vroeger wel.

En de laatste tijd gelukkig ook weer wel met Hans.
Maar die is er niet altijd.
En ook niet altijd bereikbaar.

Maar ik heb het echt allemaal zo lang alleen geprobeerd... (huilie huilie... ja echt)
En ja... daar word je dus echt gek van.
Althans ik wel.
Is gebleken.

Nee, ook mijn leven gaat niet altijd over rozen.
En is dat zeker ook niet altijd gegaan.

Maar...

gelukkig kwam na een nog steeds wat moeizame. zwaar aanvoelende avond de levenskunstenaar in mij tot mijn grote vreugde weer naar boven.

Ik ging namelijk zoeken op internet naar vacatures.
Omdat ik de vrijheid die ik nu heb enorm weet te waarderen.
Maar vaak ook (zeker als Hans er niet is) mis ik invulling van mijn dag.
En zingeving.

Om een lang verhaal kort te maken...
ik stuitte op een vacature die me op het lijf geschreven is.
Hier in Vlissingen.

En ik hoop echt zo  dat ik die baan krijg. En dat ie voor hele lange tijd bevalt.
En ik weer mijn werk mag doen (naar mensen luisteren en op basis daarvan ze verder helpen, probleemoplossend en werkend aan geluk...indien gewenst)
En dat ik zo weer een positieve bijdrage mag leveren aan het welzijn van anderen.

En.... een prettige bijkomstigheid is wellicht dat ik dan mijn/ons droomhuisje zou kunnen kopen.

Maar met dat ik dit schrijf weet ik dat ik daar vanaf zie.

Voor nu.

Voorlopig wil ik hier blijven wonen.
Hier in dit huis.
Dit leefmuseum.
En met deze plek als basis wil ik weer gaan doen wat ik ooit deed.
Zijn wie ik was.
Maar dan de ge-upgrade versie.

Vanuit de functie van klantondersteuner bij de gemeente Vlissingen dit keer.

Het zal wellicht wennen zijn, veel leren en veel bijspijkeren.
En mijn vertrouwen zal nog mogen groeien.
En mijn angsten en paranoiagedachten mogen afnemen.
Maar ik weet dat ik dat kan.
En wil.

En in mijn vrije tijd kan ik lekker hobbieen met foto's, schrijven, fietsen en leefmuseumen.

We gaan het zien...

Maar ik zet nu alvast in mijn agenda bij 21 oktober 'sollicitatiegesprek klantondersteuner'....

Wordt vervolgd....

En dat droomhuisje...

Ach ja ... misschien wordt dat ook ooit nog eens een vervolg verhaal....

Over een paar jaar...

Het heeft me nu in ieder geval bij deze vacature gebracht.

Contact met mensen en een bijdrage leveren in het oplossen van problemen en mogelijkheden onderzoeken wat mensen echt drijft en hen gelukkig maakt... dat is mijn niesje (hihi)

Kortom...

al met al een eneverende maar op de valreep toch een zeer bijzonder geslaagde dag.

(al mag ik ook nog wel eens leren sommige dingen wat handiger/ suptieler te brengen...
Sorry Hans... maar ik ben en blijf nou eenmaal geboren en getogen in Vlissingen/ Zeeland...
waar nog steeds ook heerst: doe maar NORMaal, dan doe je al gek genoeg.

Maar waar ook de gekste van Eindhoven heel erg welkom is ...

tot de volgende.

x

                             Op deze druilerige dag, straalde het zonnetje toch ook weer even...







vrijdag 20 september 2019

Buurman en buurman klaren het klusje

Wat een dag weer!

Vanmorgen zijn we vertokken in Hans zijn 'nieuwe' bolide om richting Renesse te gaan.
En zoals eigenlijk altijd werd ons reisje er weer een met een gouden randje.

We hebben genoten van de zon die vandaag weer heerlijk scheen, worteltjestaart gegeten, over de indrukwekkende Deltawerken gereden naar Burgh Haamstede, door weilanden gelopen om het strand van Renesse te bereiken, gezwommen in de zee, gespeeld met Tobi, terrasje gedaan bij de Stulp. verder gereden naar Zierikjezee, wat gedronken bij de vroegere Vlinder.... enals klap op de vuurpijl tegen mijn/ons toekomstige huis/ Leefmuseum aangelopen.
D.w.z. we liepen tegen de ruit van een makelaarskantoor aan. En daar zag ik op een affiche mijn droomhuis voor een mooie prijs.
Een hele goeie prijs!
En we besloten een kijkje te gaan nemen op de terugweg in het dorpje waar het staat.
En het huis...met supertuin overtreft mijn verwachtingen van hoe een droomhuis zou kunnen zijn.
Ik had nooit een droomhuis; droomde er ook niet van om hier weg te gaan... maar nu wel... ik ben verliefd op dit huis.
Het voelt al als mijn/ons huis, ons leefmuseum!

En... one way or the other...
ik heb er mijn zinnen op gezet.

En net als de mooiste twee mannen (Dwaalhaas en Tobi) in mijn leven weet ik dat dit meant to be is.















Dit huis ... met de twee mooiste mannen in mijn leven... met de rest van mijn dromen en levensmissie (het vormgeven aan een leefmuseum en in liefde Zijn) geeft een hele nieuwe dimensie aan mijn leven en mijn toekomstdromen.

Ik weet niet hoe...ik weet niet hoe... maar one way or the other...

De wet van aantrekking werkt!
En is net zo van kracht als de zwaartekracht!

Ook voor jou.... (mocht je je hier nog niet van bewust zijn)

Let maar eens op....

En wat betreft de titel...

just keep it in mind :-)



Leefmuseum

Het begrip Leefmuseum is ontstaan vanuit het idee om een plek te creeren waar mensen samen kunnen komen om zich op een creatieve manier te ontwikkelen.
Zonder dit van elkaar te weten gaven wij (Hans de Waal en Saskia Humbs) al decennia lang vorm aan het begrip leefmuseum in ons eigen huis.

Toen wij elkaar in 2018 leerden kennen ging het balletje wat harder rollen en vandaag (21 juni 2019) hebben we 'm ingekopt.

Want datgene waar het Leefmuseum heen leidt of ontwikkelt is Levenskunst.

Wij zijn (en voelen ons) allebei Levenskunstenaar en willen jou graag helpen dat ook te zijn en/of samen met jou levenskunstervaringen te creeren.