Leefmuseum

Het begrip Leefmuseum is ontstaan vanuit het idee om een plek te creeren waar mensen samen kunnen komen om zich op een creatieve manier te ontwikkelen.
Zonder dit van elkaar te weten gaven wij (Hans de Waal en Saskia Humbs) al decennia lang vorm aan het begrip leefmuseum in ons eigen huis.

Toen wij elkaar in 2018 leerden kennen ging het balletje wat harder rollen en vandaag (21 juni 2019) hebben we 'm ingekopt.

Want datgene waar het Leefmuseum heen leidt of ontwikkelt is Levenskunst.

Wij zijn (en voelen ons) allebei Levenskunstenaar en willen jou graag helpen dat ook te zijn en/of samen met jou levenskunstervaringen te creeren.

donderdag 26 september 2019

tobi happy or not tobi happy

Dit was qua interacties de meest heftige dag ever.
Ik wil geen ouwe koeien uit de sloot halen en ook niet alles herhalen wat er vandaag is gebeurd en gezegd en gedaan. Dus dat doe ik dan ook niet.

Maar in het kort komt het er op neer dat heel oud zeer en oude patronen zijn doorbroken.
En dat ik voor geluk heb gekozen. Voor mijn geluk op de eerste plaats.
En mijn geluk bestaat uit anderen helpen ook gelukkig te Zijn... indien gewenst 
(Op een gedeelde eerste plaats :-)

En weet je wat?

Mijn droomhuis blijft mijn droomhuis.

Want doordat ik mijn dromen najoeg, zat ik vanmorgen bij de hypotheekshop in Oost-Souburg en las daar in een boekje:

''Het gaat er bij ruzies niet om wie er als eerste begonnen is, maar wie het als eerste bijlegt'.

En omdat ik echt maar dan ook echt voor geluk kies, heb ik oprecht mijn excuses aangeboden aan mijn vader en moeder voor alles wat ik heb fout gedaan, voor alle lelijke dingen die ik gezegd heb (ook al meende ik ze op dat moment wel) en mijn excuses werd aanvaard.

En daarmee is er een nieuw begin.

We beginnen met een schone lei.











dinsdag 24 september 2019

Home sweet home

Gister is Hans, na een supersamenzijn weer vertrokken naar Eindhoven. Ik dacht dat ik het heel moeilijk zou hebben om weer in mijn eentje te Zijn. Maar dat viel gelukkig mee. 's Avonds laat besloot ik weer een moodboard te gaan maken m.b.t. mijn wensen. Dat resulteerde in een tekening met daarop mijn droomhuis en daarrond steekwoorden.
En ik ben manieren gaan bedenken om mijn droomhuis dichterbij te halen door te gaan fantaseren.

En nu, vandaag, heb ik via internet berekend wat ik maximaal zou kunnen lenen. Dat blijkt lang niet genoeg te zijn om het huis te kunnen kopen.

Maar... ik leg me er nog niet bij neer.
En straks of morgen ga ik langs een hyptheekadviseur om me verder te laten informeren w.b. mijn mogelijkheden.

Ik verwacht wonderen.

Nu of later.

En ik doe mijn best om het voor elkaar te krijgen.
Maar als het niet zo mag zijn, dan zal ik ook weten waarom vermoed ik.

In ieder geval is het zo dat ik ook heel content ben met dit huis in de Glacisstraat.
En daar kan ik ook, zoals het er nu uit ziet, nog heel lang en heel prettig wonen.

Maar het droomhuis biedt me in mijn optiek zoveel meer kansen en mogelijkheden. Ook om mijn eigen inkomen te kunnen gaan verdienen.
En daarbij is het gewoon echt een dikke vette upgrade die ik echt graag verwezenlijkt zie.
Zo'n gaaf huis op zo'n fijn plekje.

Maar... het allerbelangrijkste voor mij is dat ik mijn leven continueer zoals ik de laatste tijd doe.Lekker op het gemakje, in vrijheid, zonder al te veel stress, met vreugde en trouw aan meZelf.
Soms alleen en soms samen.

Whoop whoop... ik ben geloof ik gewoon echt verliefd op dit huis.
Maar... alleen als het voor mij, Hans en Tobi 'meant to be' is, gaat t 'm worden.
Want ons welzijn en onze innerlijke gemoedstoestand en liefde voor elkaar is richtingbepalend.

Maar... whoop whoop whoop... ik hoop echt zo dat we de kerst al daar kunnen vieren.

===================

Dat was gisteren.
Vandaag is een heel andere dag.
Tot nu toe.

Want het ging ff helemaal niet lekker vanmiddag (toen ik de hierboven getypte drie regels schreef).
Inmiddels is het tegen eenen 's nachts.
Ik zat te malen en te piekeren. En binnen mijn sociale kringetje frustreerde me een en ander, om het nog zacht uit te drukken, enorm.
Ik haalde mezelf omlaag, dacht allerlei slechte dingen over mij en mijn familie en ander naasten.
En in een soort van vlaag van helderheid in mijn verwarde toestand. besloot ik Hans te bellen.
Die mij weer terug bracht in rust, humor en helderheid.

En ik kon weer verder.

Voor eventjes.

Want even later gebeurde eigenlijk weer hetzelfde.
Dat wat ik had gedaan en wat er op mijn programma stond en wat er in mijn hoofd zich allemaal afspeelde werd me weer even te veel.

En weer heb ik hulp ingeroepen.
Dit keer door naar Linda te bellen. (Hans kan veel hebben maar twee keer op een dag mijn sores bij hem neerleggen vond ik te ver gaan... dit zegt overigens wel iets over mijn moeite met om hulp vragen... maargoed dat ter zijde).

De nood was minder hoog dat de eerste keer dat ik een hulplijntje inschakelde.
Maar niet minder noodzakelijk en niet minder fijn.

Want ook deze keer ervaardde ik het als heel prettig.
Om mijn verhaal te kunnen doen.
Dat op zich al is al heel lekker.
Om even tegen een ander te kunnen spuien, te horen wat een ander erover denkt etc.
Kortom gewoon even een gesprekje te hebben als het nodig is.

Ik ken dat niet.
Niet meer.
Vroeger wel.

En de laatste tijd gelukkig ook weer wel met Hans.
Maar die is er niet altijd.
En ook niet altijd bereikbaar.

Maar ik heb het echt allemaal zo lang alleen geprobeerd... (huilie huilie... ja echt)
En ja... daar word je dus echt gek van.
Althans ik wel.
Is gebleken.

Nee, ook mijn leven gaat niet altijd over rozen.
En is dat zeker ook niet altijd gegaan.

Maar...

gelukkig kwam na een nog steeds wat moeizame. zwaar aanvoelende avond de levenskunstenaar in mij tot mijn grote vreugde weer naar boven.

Ik ging namelijk zoeken op internet naar vacatures.
Omdat ik de vrijheid die ik nu heb enorm weet te waarderen.
Maar vaak ook (zeker als Hans er niet is) mis ik invulling van mijn dag.
En zingeving.

Om een lang verhaal kort te maken...
ik stuitte op een vacature die me op het lijf geschreven is.
Hier in Vlissingen.

En ik hoop echt zo  dat ik die baan krijg. En dat ie voor hele lange tijd bevalt.
En ik weer mijn werk mag doen (naar mensen luisteren en op basis daarvan ze verder helpen, probleemoplossend en werkend aan geluk...indien gewenst)
En dat ik zo weer een positieve bijdrage mag leveren aan het welzijn van anderen.

En.... een prettige bijkomstigheid is wellicht dat ik dan mijn/ons droomhuisje zou kunnen kopen.

Maar met dat ik dit schrijf weet ik dat ik daar vanaf zie.

Voor nu.

Voorlopig wil ik hier blijven wonen.
Hier in dit huis.
Dit leefmuseum.
En met deze plek als basis wil ik weer gaan doen wat ik ooit deed.
Zijn wie ik was.
Maar dan de ge-upgrade versie.

Vanuit de functie van klantondersteuner bij de gemeente Vlissingen dit keer.

Het zal wellicht wennen zijn, veel leren en veel bijspijkeren.
En mijn vertrouwen zal nog mogen groeien.
En mijn angsten en paranoiagedachten mogen afnemen.
Maar ik weet dat ik dat kan.
En wil.

En in mijn vrije tijd kan ik lekker hobbieen met foto's, schrijven, fietsen en leefmuseumen.

We gaan het zien...

Maar ik zet nu alvast in mijn agenda bij 21 oktober 'sollicitatiegesprek klantondersteuner'....

Wordt vervolgd....

En dat droomhuisje...

Ach ja ... misschien wordt dat ook ooit nog eens een vervolg verhaal....

Over een paar jaar...

Het heeft me nu in ieder geval bij deze vacature gebracht.

Contact met mensen en een bijdrage leveren in het oplossen van problemen en mogelijkheden onderzoeken wat mensen echt drijft en hen gelukkig maakt... dat is mijn niesje (hihi)

Kortom...

al met al een eneverende maar op de valreep toch een zeer bijzonder geslaagde dag.

(al mag ik ook nog wel eens leren sommige dingen wat handiger/ suptieler te brengen...
Sorry Hans... maar ik ben en blijf nou eenmaal geboren en getogen in Vlissingen/ Zeeland...
waar nog steeds ook heerst: doe maar NORMaal, dan doe je al gek genoeg.

Maar waar ook de gekste van Eindhoven heel erg welkom is ...

tot de volgende.

x

                             Op deze druilerige dag, straalde het zonnetje toch ook weer even...







vrijdag 20 september 2019

Buurman en buurman klaren het klusje

Wat een dag weer!

Vanmorgen zijn we vertokken in Hans zijn 'nieuwe' bolide om richting Renesse te gaan.
En zoals eigenlijk altijd werd ons reisje er weer een met een gouden randje.

We hebben genoten van de zon die vandaag weer heerlijk scheen, worteltjestaart gegeten, over de indrukwekkende Deltawerken gereden naar Burgh Haamstede, door weilanden gelopen om het strand van Renesse te bereiken, gezwommen in de zee, gespeeld met Tobi, terrasje gedaan bij de Stulp. verder gereden naar Zierikjezee, wat gedronken bij de vroegere Vlinder.... enals klap op de vuurpijl tegen mijn/ons toekomstige huis/ Leefmuseum aangelopen.
D.w.z. we liepen tegen de ruit van een makelaarskantoor aan. En daar zag ik op een affiche mijn droomhuis voor een mooie prijs.
Een hele goeie prijs!
En we besloten een kijkje te gaan nemen op de terugweg in het dorpje waar het staat.
En het huis...met supertuin overtreft mijn verwachtingen van hoe een droomhuis zou kunnen zijn.
Ik had nooit een droomhuis; droomde er ook niet van om hier weg te gaan... maar nu wel... ik ben verliefd op dit huis.
Het voelt al als mijn/ons huis, ons leefmuseum!

En... one way or the other...
ik heb er mijn zinnen op gezet.

En net als de mooiste twee mannen (Dwaalhaas en Tobi) in mijn leven weet ik dat dit meant to be is.















Dit huis ... met de twee mooiste mannen in mijn leven... met de rest van mijn dromen en levensmissie (het vormgeven aan een leefmuseum en in liefde Zijn) geeft een hele nieuwe dimensie aan mijn leven en mijn toekomstdromen.

Ik weet niet hoe...ik weet niet hoe... maar one way or the other...

De wet van aantrekking werkt!
En is net zo van kracht als de zwaartekracht!

Ook voor jou.... (mocht je je hier nog niet van bewust zijn)

Let maar eens op....

En wat betreft de titel...

just keep it in mind :-)



dinsdag 20 augustus 2019

Life moves in mysterious ways...

Op de kop af twintig jaar later voel ik mij herboren.
Een tijdje geleden las ik een quote van iemand (kweet niet meer wie) dat je een keer geboren wordt uit je moeder. En een keer vanuit jeZelf (of jeZelf met een hoofdletter Z werd geschreven weet ik niet. Maar ik vind dat altijd fijn)

Vandaag is mijn nieuwe ik geboren... Saskia 5.2

Om heel kort het belangrijkste samen te vatten wat ik in de afgelopen 20 jaar heb geleerd:

1. Dankbaar Zijn
2. Dankbaarheid bij een ander herkennen
3. Liefde ervaren in allerlei vormen
4. Energieen ervaren
5. Kiezen voor tevredenheid en geluk
6. De wet van aantrekking
7. Alles is relatief (en niets absoluut ;-)
8. MeZelf (te durven) Zijn en (te leren) houden van meZelf

(dit in willekeurige volgorde van eventuele belangrijkheid)

                                                                                                         en (ja, ik ben bekeerd):

God/

zaterdag 10 augustus 2019

Aan de weg aan het timmeren

Soms krijgen dingen of gezegdes ineens een heel andere betekenenis. Omdat je ze ineens in een ander perspectief ziet. Zo ook daarnet.

Ik dacht dus aan het gezegde 'aan de weg aan het timmeren'.
En ineens viel het kwartje.

Dat is wat ik jaren heb gedaan.
Terwijl het leek alsof ik zomaar wat deed, heb ik vaak onbewust toch de steentjes gelegd ( en aan mijn weg getimmerd, geschaafd en geschroefd), zit ik nu daardoor echt wel op mijn padje en ben ik en kom ik waar ik wezen wil/ moet.

Je kunt dus echt aan jouw weg timmeren.
En zorgen voor een stevige ondergrond zodat je weg niet ineens inzakt bij wat noodweer. Ofzo.
Je kunt zorgen voor een sterke fundering en daarop een weg maken die soepel en lekker loopt.

En ja... ook op dit heerlijke weggetje kom ik nog steeds opstakels tegen.
Omdat ik tijdens het aan de weg timmeren ook wel eens niet zo handige dingen heb gedaan of omdat ik soms misschien niet wist hoe ik kon werken aan een stevige fundering.

Gelukkig durf ik nu de hulp van de juiste personen in te schakelen en luister ik ook naar hun advies.
(met name dank aan mijn lieve Hans, mijn vader en moeder, Linda, maar tegenwoordig ook mijn zus en haar gezin. En ja ... ook mijn hondje Tobi geeft me soms de juiste richting aan)
O.a. dankzij deze hulp (want er zijn nog veel meer lieve mensen die veel voor me betekenen) ervaar ik het nu niet meer alsof ik mijn pad alleen moet bewandelen.
Ook als ik struikel zijn ze er.

En ik hoop er nu en in de toekomst ook te kunnen zijn voor hen die struikelen op hun pad.

Maar... en dat heb ik de afgelopen dagen geleerd.... sommige mensen kruisen je pad of lopen even mee. Maar anderen zijn onderdeel van je voornaamste pad. En daar zit wel een groot verschil in.

Iedereen is belangrijk. En alles is één.
Maar soms moet je keuzes maken.

En gister heb ik een goeie keuze gemaakt.
Door eindelijk eens echt voor mijZelf te kiezen.

En dat gaf de broodnodige rust.

En daardoor is vandaag een fantastische dag geworden.
Waarin ik bloemetjes heb geplukt, heb gechild met Tobi, fijne contacten met familie heb gehad en waarin ik voor het eerst in atelier Joy ben geweest. (Een wonder weer op mijn pad.)

Daarover later meer....

En ... vandaag is ook de dag waarop ik op afstand van mijn mannetje vier dat we al zeker een jaar
een soort sprookjesachtige relatie hebben.
Want echt... sinds jij in mijn leven bent lieve Hans, is (bijna :-) elke dag een sprookje.

Ik hoop dat jij 'm ook zo uitlegt als ik doe.

Want ik had ooit een vriend die altijd grapte in gezelschap:
'Mijn leven is net een sprookje, want elke keer als ik thuis kom zit die heks op de bank'.

En dat was ook best humor.

Maar om jouw humor lach ik niet als een boer met kiespijn.
Om en met jou lach ik vanuit mijn tenen en oprecht.
Om en met jou bulder ik soms van het lachen.
Om en met jou schaterlach ik.
Ja met jou is het echt pret.
Met jou is het Leven fijn.

Lieve lieveling en andere eventuele meelezers....,

ik ga nu afsluiten omdat ik heb geschreven wat ik kwijt wilde.

Ik plaats nog wel een foto van vorig jaar rond deze tijd.
Omdat ie zo mooi was...

Maar nu is het (zoals ik vandaag op fb schreef) ook nog steeds mooi.
Anders. Rustiger. Maar nog steeds bevredigend.

En dat houden we lekker zo!

Verder timmerend aan de weggetjes die voor ons liggen.
Op een bevredigende manier;-)

x

zondag 21 juli 2019

sunday, happy sunday

Wat een eneverende weken waren de afgelopen veertien dagen...

En wat een lessen in vertouwen en dankbaarheid.
En wat werden we getest in het levenskunstenaars-zijn.
Maar... we hebben het overleefd, we zijn er nog en we hebben er weer een paar mooie ervaringen en verhalen bij.

Vandaag trok ik de kaart 'verhalenverteller'
https://www.helderziende-paragnosten.nl/moeder_aarde_kaart_omschrijving.php?id=29
en die kwam goed van pas een aantal keer in situaties waarin ik even niet zo goed wist wat te doen of hoe te handelen.

Voor vandaag gaat het lichtje zometeen even uit.
En luister ik nog even naar mijn portie Abraham Hicks.

Maar morgen of een dezer dagen hoop ik hier te vertellen hoe en wat ik de afgelopen dagen beleefd heb.

Maar niet voordat ik een stukje van een gesprek van vanavond heb vermeld.
Want iemand vroeg me 'what do you do for a living?'
Mijn antwoord was 'I live!'

En dat doe ik. Ik leef!
Misschien moet ik het niet steeds herhalen...
maar na tig jaren overleven
vind ik het nog steeds zo bijzonder
en zo fijn
om te kunnen zeggen
Ik leef
En dat ook graag te doen en vanuit mijn ziel te kunnen uitspreken.

na jarenlang bijna dagelijks wensen dat ik dood was,
is blij zijn met je leven,
blij zijn dat je leeft
het grootste geschenk,
de grootste zege(n)

En dat...
blij zijn met mijn leven en
samen mogen Zijn
met de mooiste en liefste man ever...

onbeschrijfelijk!


zaterdag 6 juli 2019

I am

Vanavond is het Onderstroom in Vlissingen. Straatfestival heette het vroeger. Een leukere naam, vind ik. En het was in mijn beleving ook leuker toen.
Om 22.00 uur speelt er een band
 
die me wel tof lijkt. Antwerp Gipsy Ska Orchestra...

Maar het is nog maar 20.14 uur en het miezert een beetje.
En er lijkt geen hond mee tewillen...
We zullen zien.... nog een kleine twee uur te gaan....

Dan maar ff de tijd nemen om ff in gedachten terug te gaan in het Parijsavontuur.

Eigenlijk kan ik er kort over zijn:

Formidable!!!

Dat was het zeker.

Het was even een wat zenuwachtig begin voor mij